Մայրենի

Մայրենի

Մեղվապահը փեթակները շարել էր Լոռու ձորում՝Դեբեդի կանաչազոծ ափին,որտեղ լսվում էին միայն գետի միօրինակ վշշոցը ու մեղուների ախորժալուր բզզոցը:Երբեմն շրջապատի անդորրը խանգարում էր գնացքը,որը վիշապոձի նման սողում անհետանում էր:Մեղվանոցի պահակի փոքրիկ շունը տնօրենի իրավունքով,բարձր հաչոցով հարձակվում ու հալածում էր հազարոտանի այդ կենդանուն,ապա հպարտորեն վերադառնում էր շորորալով, պոչը ոլորած, մեջքին դրած:Մի անգամ՝ ամենօրյա հարձակման ժամանակ, շնիկը չկարողացավ զսպել իր թափը, և շոգեքաշը հնչոցով ու սուլոցով անցավ խեղճի վրայով:
Երբ գնացքը անհետացավ, շնիկը երկյուղով նայեց
 շուրջբոլորը և իսկույն փախավ իր բույնը:
Advertisements

Թողնել պատասխան

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Փոխել )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out /  Փոխել )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Փոխել )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Փոխել )

w

Connecting to %s